زندگی روی مسیر

دوره اول کارگاه تله های زندگی در روابط عاطفی فردا تمام می شود و کمی بعد دوره بعدی را شروع می کنیم. نمی دانم آنقدر که من از یاد دادن و صحبت کردن از تله های زندگی و نکات و ریزه کاری هایش لذت می برم بچه های کلاس هم لذت بردند یا نه، ولی صادقانه بگویم بعید می دانم که بقدر من لذت برده باشند! :)  

از طرف دیگر غیر از یکشنبه ها که در کلینیک پیاژه هستم چهارشنبه ها از بعداز ظهر تا شب در کلینیک جدیدی در ونک مشاوره دارم و یکی از پیامدهای پرکار شدن این است که آنقدر در جلسات مشاوره و کارگاه ها حرف می زنم و به هر مطلب جالب و جدیدی که برمی خورم بارها اینجا و آنجا بازگو می کنم که دیگر حرفهایم تمام می شوند و حرف جدیدی برای وبلاگ و صفحات مجازی نمی ماند. جای مادر بزرگم خالی که وقتی بچه بودم به من می گفت تو هیچوقت حرفهایت تمام نمی شوند! ولی حالا انگار آخرالزمان شده که حرفهای من بلاخره تمام شدند. وقتی نیاز ناتمامی ارضا می شود حسی دارد که انگار دیگر بقدر قبل آن را نمی خواهی و متعاقباً رفتار هم تغییر می کند و  این شاید نشان می دهد که زندگی روی مسیری است که باید باشد.