THE BFG - غول بزرگ مهربان

این فیلم از آن فیلم های ژانر خانوادگی و فانتزی است که آدم افسانه دوستی مثل من فکر می کند که باید حتماً ببیند. داستان از دختربچه 10 ساله و یتیمی بنام سوفی شروع میشود که به بی خوابی مبتلاست و خیلی هم خیال پرداز و داستان دوست است. سوفی شب ها وقتی بقیه دخترهای یتیم خانه خواب هستند زیر لحافش کتاب داستان می خواند و یا راه می افتد به اینطرف و آنطرف سرک می کشد. در یکی از این فضولی های شبانه دخترک بطور اتفاقی غول بزرگی را می بیند و غول برای اینکه رازش برملا نشود دخترک را می دزدد و به سرزمین غول ها می برد. با اینکه این غول، مهربان و گیاهخوار بود ولی در آن سرزمین، غول های بزرگتر و آدم خواری هم وجود داشتند که دنبال شکار بچه ها بودند.

 

 

سوفی از وقتی که دزدیده میشود طوری رفتار می کند که انگار از خدا می خواسته یکی بیاید او را بدزدد! چون نه تنها هیچ تلاشی برای رهایی نمی کند بلکه از خود آقا غوله هم طلبه تر میشود که در سرزمین غول ها بماند و برنگردد! غول بزرگ مهربان تنها بود و دنبال یک رفیق کوچولو می گشت از طرفی چون شغلش "رویا گیری" (dreamcatcher) بود سوفی کوچک خیلی علاقمند میشود که شب ها با او سر کار برود. آنها رویاها را جمع می کردند و توی شیشه می کردند. بعد می توانستند خودشان رویاها را ترکیب کنند و رویای جدیدی بسازند و با شیپور فوت کنند در سر کسی که خواب است و او همان رویا را می دید.

 از طرفی وقتی غول های آدم خوار متوجه حضور سوفی می شوند چند بار به خانه غول مهربان حمله ور می شوند و سوفی با مکافات از چنگشان فرار می کند ولی اوضاع آنقدر خطرناک می شود که غول بزرگ و مهربان تصمیم می گیرد سوفی را به سرزمین انسان ها برگرداند ولی سوفی مثل یک سرباز شجاع اصرار می کند که اصلاً نمی ترسد و می خواهد خطر خورده شدن را به جان بخرد و مبارزه کند! حتی سعی می کند خودکشی کند تا به غول بفهماند یا مرگ یا زندگی با تو! 

ایده فیلم تا اینجا خیلی جذاب بود ولی چیزی که از همان اول فیلم به دل آدم نمی چسبید این بود که من شخصاً نفهمیدم دلبستگی عمیقی که بین آقا غوله و سوفی شکل گرفت دقیقاً از کجا آمد!  معمولا" از بچه ها انتظار می رود که روحیه کودکانه داشته باشند و احساسات خود را بیشتر از بزرگسالان ابراز کنند و عشق هم معمولاً با بخش کودکانه و احساسی طرف مقابل درگیر می شود. اما باوجود اینکه فیلم بدجور اصرار داشت به ما بقبولاند سوفی دختربچه ای خیال پرداز و رویایی است ولی ما از همان ابتدای فیلم دختربچه بزرگسال مآبی را دیدیم که حتی وقتی دزدیده شد نه ترسید و نه حتی جیغ زد! در کل هیچ هیجان خاصی از صورت سوفی برداشت نمی شد و او با عینک بزرگ مطالعه اش خیلی دقیق موقعیت ها را بررسی می کرد، مدام اظهار فضل می کرد و  راه حل های جالبی برای مشکلات ارائه می داد. تقریباً می شد گفت او  بیشتر یک بزرگسال عاقل و همه چیزدان بود تا یک بچه خیالاتی و رویاپرداز.

این موضوع غیر قابل باورتر می شود وقتی که بدانیم از لحاظ روانشناسی رویابافی و خیال پردازی یکی از راه های فرار از مشکلات است و اگر کسی در واقعیت نتواند برای نیازهای ارضا نشده خود راه حلی پیدا کند برای فرار از رنج ، دست به دامان تخیل و رویا می شود. مثلاً دختربچه ای که یتیم است و خانواده ای ندارد در تخیلاتش برای خود خانواده ای گرم و صمیمی می سازد یا کسی که از رابطه عاشقانه واقعی محروم است عاشق خواندن داستان های عاشقانه می شود. بنابراین آدم انتظار دارد یک فرد رویاباف چندان به مهارت های حل مساله و کارکردهای منطقی ذهنی وارد نباشد و بیشتر نیازهای ارضا نشده عاطفی اش مثل نیاز به صمیمیت و دلبستگی را نشان بدهد. موضوع وقتی جالبتر می شود که بدانی کارگردان فیلم استیون اسپیلبرگ بزرگ است که ید طولایی در خلق روابط انسانی تاثیرگذار دارد!!!

خلاصه اینکه، برعکس غول بزرگ و مهربان که ارتباط عاطفی عمیقی با این بچه منطقی و خردمند گرفت، برای من به عنوان تماشاگر ارتباط گرفتن با دخترک همه چیزدان کمی دشوار بود. بقیه داستان را می توانید خودتان ببینید مخصوصاً که انیمیشن فیلم و ترکیبش با بازیگران واقعی حرف نداشت و ارزش یک بار دیدن را دارد.

فرمول ساز...